فتیله به روغن آغشته شد٬ غبار به مرکّب. نوری درخشید، سپیدی کاغذ ظهور کرد.
اینک، این تو و این عدم. بنگار بر این عدم، هستی را! بنا کن بر این زمین، عالم خویشتن را! تجلّی بخش بر این بستر، امر قدسی را!
به صریر خامه شکسته شد فضا:
هو العلیّ الأعلی، هو الله سبحانه و تعالی ...
|
+| نوشته شده توسط
09127499479 شیخ در
88/04/04
|
